Lexo artikullin Shko tek menyja

rrjete shoqërore:

RSS:

Radio Vatikani

zëri i Papës dhe i Kishës në dialog me botën

Gjuha:

Rubrika \ Liturgjia

Kreshmët, udhë drejt Zotit e të afërmit

figlio prodigo padre misericordioso

14/02/2018 02:30

Me kremtimin e së Mërkurës së Përhime, sot, Kisha katolike fillon kohën liturgjike të Krezhmëve, që paraprijnë e përgatit besimtarët për Kremtimin e Pashkëve të Ngjalljes së Jezu Krishtit. Krezhmët janë stinë shpirtërore e përshtatshme, që na krijon kushtet të ushtrohemi për ta kërkuar më me ngulm Zotin, duke i lënë mënjanë planet kalimtare të suksesit personal, për të zbuluar forcën e dashurisë së Hyjit e të mëshirës së tij për njerëzit e ligësht.

Liturgjia e së Mërkurës së Përhime na tregon se kthesa e zemrës tek Zoti është përmasa themelore e kohës së Krezhmëve. E kjo thirrje ndjehet fuqimisht gjatë ritit të përhirjes. Riti ka një kuptim të dyfishtë: lidhet me ndryshimin e brendshëm, kthesën e pendesën dhe na kujton brishtësinë e njeriut. 

Kreshmët, pra, janë kohë e privilegjuar për shtegtimin shpirtëror drejt Atij, që është burimi i dhembshurisë e përdëllimit. Është shtegtim në të cilin na shoqëron Ai vetë përmes shkretëtirës së varfërisë sonë, duke na ndihmuar në rrugën drejt gëzimit të thellë të Pashkëve. Edhe ‘në luginën e errët të hijes së vdekjes’ për të cilën flet Psalmisti (Ps. 23, 4), ndërsa tunduesi na shtyn të dëshpërohemi ose t’i mbështesim shpresat e rreme në veprën e duarve tona, Zoti na ruan e na mbron. Po, edhe sot Zoti e dëgjon zërin e turmave që kanë uri për gëzim, për paqe, për liri, për dashuri. Ashtu si në çdo epokë, ata ndjehen të braktisur. E megjithatë, edhe në pikëllimin e mjerimit, të vetmisë, të dhunës e të urisë, që godasin pa përjashtim pleq, të rritur e fëmijë, Zoti nuk lejon që të zotërojë errësira e tmerrit.

Ashtu si ka shkruar Papa Shën Gjon Pali II, ka një kufi hyjnor për të keqen, e kjo është dhembshuria, përdëllimi. (Kujtesë dhe identitet, fq. 29). Në këtë perspektivë në krye të këtij Mesazhi janë vendosur, fjalët ungjillore, sipas të cilave “Jezusi, kur e pa turmën, ndjeu dhembshuri” ( Mt. 9, 36). Në këtë dritë duam të ndalemi e të reflektojmë mbi një çështje shumë të diskutuar nga bashkëkohësit: mbi çështjen e zhvillimit.

Edhe sot, sytë plot dhembshuri të Krishtit, vijojnë t’i vështrojnë njerëzit dhe popujt. Ai i shikon, duke e ditur se ‘plani’ hyjnor parashikon thirrjen e tyre për t’u shëlbuar. Jezusi i njeh rreziqet që i kundërvihen këtij plani e prandaj ndjen dhembshuri për turmat: vendos t’i mbrojë nga ujqërit edhe me çmimin e jetës së vet. Është ky vështrimi me të cilin Jezusi rrok njerëz të veçantë e turma dhe të gjithë bashkë ia dorëzon Atit Qiellor, duke dhuruar vetveten si flije shpërblimi. E ndriçuar nga kjo e vërtetë, që buron nga Pashkët e Krishtit, Kisha e di se për të promovuar zhvillimin e plotë, është e nevojshme që vështrimi ynë të matet me atë të Krishtit.

Në të vërtetë, nuk është e mundur kurrsesi ta ndash përgjigjen që u duhet dhënë njerëzve të sotëm për nevojat e tyre materiale e shoqërore, nga përpjekja për të kënaqur nevojat më të thella të zemrës së tyre. E është kjo që duhet theksuar më tepër në epokën tonë të shndërrimeve, në të cilën e perceptojmë në mënyrë gjithnjë më të gjallë e urgjente, përgjegjësinë tonë ndaj të varfërve të botës. Prej kohe, Papa Pali VI, i shikonte saktësisht mangësitë e prapambetjes, si një largim nga humaniteti.

Në këtë këndvështrim, në enciklikën ‘Populorum progressio’ ai denonconte ‘mangësitë materiale të atyre, të cilëve u mungojnë edhe gjërat më të domosdoshme për jetesën, por jo më pak edhe mangësitë morale të atyre, që janë gjymtuar nga egoizmi… strukturat shtypëse, si ato që vijnë nga shpërdorimet e pronës, ashtu edhe ato që burojnë nga shpërdorimet e pushtetit, nga shfrytëzimi i punëtorëve dhe nga padrejtësitë e tranzicionit. (n. 21).

Si ilaç kundër këtyre të këqijave, Pali VI këshillonte jo vetëm ‘të merret parasysh dinjiteti i të tjerëve, orientimi drejt shpirtit të varfërisë, bashkëpunimi për të mirën e përbashkët e vullneti për paqe’, por edhe ‘njohja nga ana e njeriut e vlerave më larta dhe e Zotit, i cili është burimi dhe caku i fundit i tyre. (ibid). Në këtë vijë, Papa Montini nuk ngurronte të propozonte “sidomos fenë, dhuratë e Hyjit e pranuar nga vullneti i mirë i njeriut dhe njësimin në dashurinë e Krishtit’ (ibid). Prandaj vështrimi i Krishtit mbi turmën, na detyron të afirmojmë “humanizmin e përgjithshëm’, i cili ka të bëjë me zhvillimin në përgjithësi të njeriut dhe të të gjithë njerëzve’  pa dallim e pa përjashtim (ibid,n. 42).

Për këtë arsye, ndihmesa e parë që jep Kisha për zhvillimin e njeriut e të popujve nuk përqendrohet në mjetet materiale ose në rrugëzgjidhjet teknike, por në kumtimin e së vërtetës së Krishtit, e cila edukon ndërgjegjet njerëzore dhe mëson dinjitetin e vërtetë të njeriut e të punës, duke promovuar formimin e një kulture, që i përgjigjet me të vërtetë të gjitha kërkesave të njeriut.

Përballë sfidave të tmerrshme të varfërisë në shumë vende të botës, indiferenca dhe mbyllja brenda interesave vetjake krijojnë një kontrast të palejueshëm me ‘vështrimin’ e Krishtit. Agjërimi dhe lëmosha të cilat, së bashku me lutjen, Kisha i propozon në mënyrë të posaçme në periudhën e Kreshmëve, janë rast i zgjedhur për të përkuar me këtë vështrim. Shembujt e shenjtorëve dhe përvoja e pasur misionare që karakterizojnë historinë e Kishës, janë tregues të çmuar mbi mënyrën më të mirë që duhet zgjedhur për të mbështetur zhvillimin.

Edhe sot, në kohën e ndërvarësisë globale, mund të vërehet se asnjë projekt ekonomik, shoqëror ose politik nuk e zëvendëson dhurimin e vetvetes për tjetrin, në të cilin gjen shprehjen e vet dashuria e krishterë. Kush vepron sipas kësaj logjike ungjillore, e jeton fenë si miqësi me Zotin e mishëruar dhe, ashtu si Ai, i bën të vetat nevojat materiale e shpirtërore të të afërmit. E shikon si mister të pamatshëm, të denjë për kujdes e vëmendje të pakufishme. E di se kush nuk e jep apo dhuron Zotin, jep e dhuron  tepër pak , siç thoshte e Lumja Nënë Terezë e Kalkutës: “Varfëria e parë e popujve është mosnjohja e Krishtit”.

Prandaj duhet ta gjejmë Zotin në fytyrën e mëshirshme të Krishtit: pa këtë perspektivë, asnjë qytetërim nuk mund të ndërtohet mbi baza të shëndosha. Falë burrave e grave që i binden Shpirtit Shenjt, në Kishë kanë lindur shumë vepra bamirësie për promovimin e zhvillimit: spitale, universitete, shkolla për përgatitjen profesionale, mikrosipërmarrje. Janë nisma të cilat, shumë më shpejt sesa shprehje të tjera të shoqërisë civile, kanë dhënë prova të shqetësimit të sinqertë për njeriun nga ana e njerëzve të vënë në lëvizje prej lajmit ungjillor. Këto vepra tregojnë rrugën për ta udhëhequr edhe sot botën drejt një globalizimi, që duhet të ketë në qendër të vëmendjes të mirën e vërtetë të njeriut e kështu ta çojë edhe drejt paqes së vërtetë.

Me të njëjtën dhembshuri të Jezusit për turmat, Kisha e ndjen edhe sot për detyrë t’u kërkojë atyre që kanë përgjegjësi politike e që kanë ndër duar levat e pushtetit ekonomiko-financiar të promovojnë një zhvillim të bazuar mbi respektimin e dinjitetit të çdo njeriu. Një vërtetim i rëndësishëm i kësaj përpjekjeje do të jetë ‘liria reale fetare’, që nuk kuptohet thjeshtë si mundësi për ta kumtuar e për ta kremtuar Krishtin, por edhe për të kontribuar në ndërtimin e një bote të frymëzuar nga dashuria e liria.

Në këtë përpjekje bën pjesë edhe vlerësimi real i rolit qendror që luajnë vlerat fetare në jetën e njeriut, si përgjigje për pyetjet e tij më të thella e si motivim etik lidhur me përgjegjësitë e tij personale e shoqërore. Janë këto kriteret, mbi bazën e të cilave të krishterët duhet të mësojnë të vlerësojnë me urti edhe programet e atij që qeveris një Vend. Nuk mund t’i fshehim gabimet që janë bërë në rrjedhë të historisë nga ata, të cilët e quanin veten ‘nxënës të Krishtit’. Jo radhë herë, përballë përgjegjësisë për probleme të rënda, ata menduan se duhej të përmirësohej më parë toka, pastaj të mendohej për qiellin. Tundimi i shtynte të mendonin se përballë problemeve që prisnin zgjidhje urgjente, duhej në radhë të parë të ndryshonin strukturat e jashtme. E kjo, për disa, pati si pasojë shndërrimin e krishterimit në moralizëm, zëvendësimin e besimit me të vepruarit.

Me arsye, prandaj Papa Gjon Pali II vërente: “Tundimi sot është që krishterimi të kufizohet në një dije thjeshtë njerëzore, gati-gati në një shkencë, që e ndihmon njeriun të jetojë mirë. Në një botë tepër të shekullarizuar, ka ndodhur një shekullarizim i shkallëshkallshëm i shëlbimit, në të cilin luftohet sigurisht për njeriun, por për një njeri të përgjysmuar. Në sa ne e dimë se Jezusi erdhi për të sjell shëlbimin e plotë”. (Enc. Redemptoris missio, 11).

E Kreshmët duan të na prijnë pikërisht drejt këtij shëlbimi të plotë lidhur me fitoren e Krishtit mbi çdo të keqe që shtyp njeriun. Duke e dashur Mësuesin Hyjnor, duke u kthyer tek Ai, duke provuar mëshirën dhe dhembshurinë e Tij në sakramentin e Pajtimit, zbulojmë një ‘vështrim’ që shqyrton deri në fund të shpirtit e që mund të rifrymëzojë turmat dhe secilin nga ne. Ai ua rikthen shpresën atyre që nuk mbyllen në skepticizëm, duke u hapur përballë perspektivën e të lumit amshim.

Historia dëshmon se Zoti, edhe kur duket se sundon urrejtja, nuk harron kurrë të japë dëshminë e tij të ndritshme të dashurisë. Virgjërës Mari ‘burimit të gjallë të shpresës’ (Dante Alighieri, Parajsa, XXXIII, 12) ia besojmë rrugën tonë të Kreshmëve, që të na prijë drejt Birit të saj. Asaj ia besoj, në mënyrë të veçantë, turmat, të cilat ende sot, të vëna në provën e varfërisë, kërkojnë ndihmë, mbështetje, mirëkuptim.

14/02/2018 02:30