Lexo artikullin Shko tek menyja

rrjete shoqërore:

RSS:

Radio Vatikani

zëri i Papës dhe i Kishës në dialog me botën

Gjuha:

Rubrika \ Liturgjia

Koha e Krezhmëve: periudhë lutjeje, agjërimi, pendese

Kreshmët janë vërtetë rast i mirë impenjimi asketik e shpirtëror, mbështetur mbi forcën e hirit të Zotit - RV

14/02/2018 02:00

Koha e Krezhmëve është periudha më në shenjë e më e fortë e viti kishtar. Përfshin 40 ditët, që u paraprijnë Pashkëve. Zë fill me të Mërkurën e Përhime e mbyllet me Meshën e mesnatës të së Shtunës së Madhe. Ndahet në dy periudha: katër të dielat, që në liturgji njihen me emrin ‘të Dielat e Krezhmëve’ dhe dy javët e fundit, “Koha e Mundimeve”, në të cilën vendin kryesor e zë Java e Madhe.
Krezhmët janë Kohë përgatitjeje: na përcjellin shpirtërisht drejt mistereve të mëdha të Pashkëve, na përgatisin të marrim pjesë e të gëzojmë frytet e Mundimeve, të Vdekjes e posaçe, të Ngjalljes së Krishtit. Me Krishtin e ngjallur, ngadhënjyes mbi mëkatin e mbi mbretërinë e errësirës, edhe ne duhet të ngjallemi për një jetë të re, plot hir e dashuri, plot virtyte e vepra të mira. Ky është edhe qëllimi kryesor i këtyre ditëve të shenjta.
Tri janë veçoritë, që e dallojnë këtë kohë: pendesa, pastërtia e lutja.
Pendesa

është tema kryesore e Liturgjisë së Krezhmëve. Pendesë bëri Krishti, i cili agjëroi 40 ditë në shkretëtirë, para se të fillonte jetën e vet publike; pendesë bënë Apostujt, pendesë bënë Shenjtorët. Natyrisht, ky shpirt pendese, shprehje e arsyeshme pendimi për fyerjet, që i kemi bërë Zotit, shenjë përvujtërie e nënshtrimi, dëshmi qortimi e siguri mëshire, ka vijuar, përherë i pazbehur, deri në ditët tona. Fryma e pendesës ka lënë gjurmë të pashlyeshme në Liturgjinë e Krezhmëve, gjë që gjen shprehjen e vet në kremtimet, në agjërimin, intonimin e lutjeve, ngjyrat e veshjeve liturgjike, sjelljet fetare me karakter pendese. Është e vërtetë se sot, duke parë nevojat e krishtërimit e sidomos rrethanat e kohëve moderne, Kisha, në përgjithësi, i çliroi besimtarët e vet nga pendesat trupore; por kjo nuk do të thotë se i krishteri duhet të heqë dorë nga pendesa e Krezhmëve. Pendesa duhet shndërruar, por nuk duhet harruar, sepse pendesa, pas mëkatit, është e vetmja rrugë e shëlbimit. E kush prej nesh mund të pohojë para Zotit se është i pafaj? “Ai që thotë se nuk është mëkatar – pohon Apostulli i Popujve – gënjen vetveten!”.
Pastërtia e jetës
Në këtë kohë, më shumë se kurrë, Kisha kërkon prej nesh t’u largohemi mëkateve, të jetojmë krishtërisht e të ushtrohemi në virtyte. Krezhmët janë kohë shenjte. Kërkojnë nga ne t’i ngjajmë katekumenëve të shekujve të parë të krishterimit, të cilët gjatë kësaj kohe, përgatiteshin me mësime të fesë, ushtroheshin në virtyte e vepra të mira, rriteshin në dashuri. Vetëm kështu meritonin të quheshin të denjë për të marrë Pagëzimin, të Shtunën e Madhe.
Kujtimi i Pagëzimit na bën thirrje edhe ne për një jetë të re. Besnikëria ndaj premtimeve, që kemi bërë një herë, në agim të jetës sonë, por që mjerisht shpesh i kemi harruar, gjatë Krezhmëve na detyron t’ia mohojmë vetvetes kënaqësitë e çrregullta, t’i frenojmë epshet, t’i drejtojmë prirjet tona sipas Ligjit të Zotit e t’u largohemi të gjitha rasteve, që na shtyjnë drejt mëkatit. Kështu e vetëm kështu, pas një rrëfimi të mirë Pashkësh, mund t’i përsërisim seriozisht premtimet e Pagëzimit të Shtunën e Madhe dhe të rifillojmë një jetë të përtërirë në Krishtin e ngjallur, duke brohoritur me gjithë shpirt: “Aleluja!”.
Po për t’u ngjallur me Krishtin, duhet të vdesësh për mëkatin.
Lutja
është mjeti i domosdoshëm për shëlbim. Duhet lavdëruar e duhet ruajtur tradita e familjeve shqiptare, që gjatë Krezhmëve e kanë doke të thonë çdo mbrëmje së bashku Rruzaren; të luten, në vatrën familjare, për të gjallë e për të vdekur, për bamirës e për armiq.
Kisha, posaçërisht këto ditë, na grish të marrim pjesë sa më shpesh në Meshën Shenjte, t’i kujtojmë mësimet e Krishtit, t’i mësojmë të vegjëlit në uratë e në doktrinë.
Duke bërë tonat fjalët e Enciklikës së Papës Piu XII “Mediator Dei”, mund të përfundojmë duke thënë se: “Në ditët e Krezhmëve, Kisha, Nëna jonë, bën çmos që secili nga ne ta njohë ligështinë e mjerimin e vet, të nxitet me kujdes t’i përmirësojë doket e të mohojë mëkatet, duke i shlyer përmes lutjeve e pendesës, mbasi vetëm lutja e vazhdueshme dhe pendesa për mëkatat e bëra, na nxjerrin ndihmën hyjnore, pa të cilën çdo vepër e jona është e kotë dhe e pafryt”.

14/02/2018 02:00