Lexo artikullin Shko tek menyja

rrjete shoqërore:

RSS:

App:

Radio Vatikani

zëri i Papës dhe i Kishës në dialog me botën

Gjuha:

Papa Françesku \ Kremtime

Papa: të rrezikojmë për ta ndjekur Krishtin, jo ta kemi shpirtin “të ndenjur”

Papa Françesku kremton meshën në Shtëpinë e Shën Martës

13/01/2017 13:06

Për ta ndjekur Krishtin, duhet të lëvizim, jo ta kemi “shpirtin të ndenjur”. Me një neologjizëm, Papa Françesku komentoi sot në meshën e kremtuar në Shtëpinë e Shën Martës, Ungjillin e ditës, i cili tregon për të paralizuarin, që e zbritën përmes çatisë, në shtëpinë ku ishte Jezusi. Ati i Shenjtë nënvizoi se feja, nëse është e njëmendtë, na bën të rrezikojmë shpesh, por na jep shpresën e vërtetë.

Njerëzit e ndjekin Jezusin për interes, ose për një fjalë ngushëllimi. Megjithëse mendojmë se mund të përfitojmë diçka duke ndjekur Jezusin, theksoi Papa, është e nevojshme ta ndjekim, të ecim pas gjurmëve të Tij. Njerëzit tërhiqeshin nga autoriteti, nga gjërat që thoshte, nga shërimet që bënte. Nganjëherë, edhe i qortonte njerëzit, sepse e ndiqnin për interes e jo për të dëgjuar Fjalën e Zotit.

Të krishterët të mos gjykojnë të tjerët, kur rrinë duarkryq vetë

“Herë të tjera – shtoi Ati i Shenjtë – njerëzit donin ta bënin Jezusin mbret, sepse mendonin: ‘Ky është politikan i përsosur!’”, por Jezusi fshihej, ikte. E megjithatë, Biri i Zotit i linte të gjithë t’i afroheshin, sepse e dinte se të gjithë ishin mëkatarë. Prandaj, tha Papa, nuk ishin problem ata, që e ndiqnin Krishtin, por ata, që rrinin pa lëvizur, pa bërë asgjë:

“Të palëvizshmit! Ata që, gati për të ecur, vetëm shikonin. Rrinin ndenjur, vërtet ndenjur. Ishin ulur aty disa skribë: këta nuk ndiqnin, shikonin. Shikonin nga ballkoni. Nuk ecnin në jetë: e linin jetën në ballkon! Pikërisht aty: nuk rrezikonin kurrë! Vetëm gjykonin. Ishin të pastër e nuk përziheshin. E gjykimet e tyre ishin të ashpra, apo jo? Në zemër thoshin: ‘Ç’njerëz injorantë! Ç’njerëz supersticiozë!’ E sa herë edhe neve, kur shohim përshpirtërinë e njerëzve të thjeshtë, na vjen në mend ai klerikalizmi, që i bën kaq keq Kishës”.

Për ta takuar Jezusin duhet rrezikuar

Ka edhe të tjerë, që rrinë vendnumëro në jetë, shtoi Papa, duke iu referuar 38-vjeçarit pranë pishinës: pa lëvizur, i trishtuar, pa shpresë. S’bënte tjetër, veçse ushqehej me hidhërimin e tij. Ky është një lloj tjetër njeriu, që nuk lëviz, tha Papa, por për ta takuar Jezusin duhet vënë në rrezik diçka, ashtu siç bënë njerëzit, për të cilët flet Ungjilli i sotëm:

“Këta të sotmit, këta njerëz rrezikuan kur hapën vrimën në çati: rrezikuan që pronari i shtëpisë t’i hidhte në gjyq, t’i çonte para gjykatësit e t’i bënte të paguanin. Rrezikuan, por donin të shkonin tek Jezusi. Ajo gruaja e sëmurë prej 18 vjetësh rrezikoi kur, fshehtazi, deshi të prekte vetëm cepin e  mantelit të Krishtit: mund të turpërohej. Rrezikoi: donte shëndetin, donte të arrinte te Jezusi. Le të mendojmë për kananeasen… gratë rrezikojnë më shumë se burrat, eh! Kjo është e vërtetë: janë më trime! E këtë duhet ta pranojmë”.

“Jo” shpirtit “të ndenjur”, të mbyllur, pa shpresë

Papa Françesku përmendi edhe rastin e mëkatares në shtëpinë e Simeonit dhe atë të samaritanes. Të gjitha rrezikuan e gjetën shpëtimin. “Të ndjekësh Jezusin – reflektoi – nuk është e lehtë, por e bukur!” Nganjëherë bëhemi edhe qesharakë, por gjejmë vërtet atë, që ka rëndësi më të madhe: na falen mëkatet. Sepse, pas atij hiri që kërkojmë – shëndeti apo zgjidhja e ndonjë problemi – qëndron dëshira për shërimin e shpirtit, dëshira për t’u falur. Të gjithë e dimë se jemi mëkatarë, theksoi Papa, prandaj e ndjekim Jezusin dhe duam ta takojmë, pavarësisht nga rreziku:

“Ta ndjekim Jezusin, sepse kemi nevojë për diçka, ose ta ndjekim Jezusin duke vënë në rrezik diçka, do të thotë ta ndjekim Atë me fe: kjo është feja. Ta lëshojmë veten në dorën e Jezusit, t’i besojmë Jezusit e me këtë fe, njerëzit [e Ungjillit të sotëm] hapën një vrimë në çati për të zbritur barelën para Jezusit, që Ai të mund ta shëronte [të sëmurin]. ‘A i besoj Jezusit, a ia besoj jetën Jezusit? A ndjek gjurmët e Jezusit, pavarësisht se nganjëherë bëhem qesharak? Apo rri ulur, duke parë ç’bëjnë të tjerët, duke e shikuar jetën, ose rri ulur me shpirt ‘të ndenjur’ – të themi kështu – me shpirt të mbyllur për shkak të trishtimit, të mungesës së shpresës?’. Secili prej nesh, le t’i bëjë sot këto pyetje vetes”.

13/01/2017 13:06